Socialisme in alle talen - Socialisme dans toutes les langues

Mobiliteit : 3D wordt realiteit !

Thu, 24 Jul 2008 20:24:23 GMT

Sommige politieke partijen realiseren hun programma zonder deel uit te maken van een (regerings)meerderheid. Of hoe moeten we het Vlaamse uitbreidingsproject van de Brusselse ring anders noemen ?

Dedecker wrijft zich grijnzend in de handen.

In Vlaanderen is 3D realiteit: De Wever is de feitelijke leider van ‘het kartel’ (CD&V danst toch naar zijn pijpen), Dewinter wordt opgevreeën door Dedecker. En de Dedecker…, die wordt slapend rijk…

Zelfs de achterbakse, demagogische methodes van rechtspopulisten schuwt de Vlaamse regering niet : een inspraakprocedure organiseren midden de vakantie… Succes verzekerd ! Stilte ook.

Over het overleg met buurgewest zullen we ook maar zwijgen... En dan maar klagen dat die Brusselaars o zo ambetant zijn en altijd een specialleke willen.

Met twaalf tot zeventien rijvakken zal de verkeersstroom in en rond de hoofdstad zeker geremd worden. Een betere manier om een verkeersinfarct te veroorzaken kennen we niet. Of dat de goeie economische impuls zal zijn is maar de vraag. Voor zij die dagelijks naar hun werk moeten, in en rond de hoofdstad of op en rond de luchthaven, is het zeker geen zegen. Integendeel : nog meer files, nog meer tijdverlies, nog meer stress, nog meer energieverbruik, nog meer overlast en meer van dat fraais.

Grondig nadenken over alternatieven en een doorgedreven aanbod van openbaar vervoer zit er niet in. Over goederentransport per spoor of over de waterweg heeft men blijkbaar nog niet veel gehoord. En een echt alternatief personentransport per trein, bus of tram – 24/7 !!! – is ook een utopie. Zeker wanneer dat dan nog over verschillende gewesten moet (versnippering in een gemondialiseerde economie…).

Met mooipraterij is het gemakkelijk om de mensen om de tuin te leiden : het hardwerkende, oprechte, moreel sterke volk verdient beter. Maar over het totaalimpact zwijgen we in alle talen !

De werkende bevolking verdient inderdaad beter : een sociaal en ecologisch alternatief !

Omwonenden van de ring zijn elkaars objectieve bondgenoten : Vlamingen èn Brusselaars. Langs beide zijden van de brede ring zullen slachtoffers vallen : onteigeningen in tijden van onbetaalbare woningen, lawaai en overlast, luchtvervuiling en fijn stof …

Investeren in een duurzame mobiliteitsinfrastructuur is een staatshervorming op zich : gedragen door de bevolking en voor de bevolking.

Een duurzame mobiliteit : Brusselaars en Vlamingen één strijd !

Alternatieven en adviezen op: www.modalshift.be

Staatshervorming NU !!!

Sun, 20 Jul 2008 18:38:18 GMT

Aan de vooravond van de nationale feestdag roept uiteindelijk ook Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues op voor een staatshervorming.

Het communautair débacle van het afgelopen jaar is en blijft een neoliberale, oerconservatieve methode om de aandacht van de echte problemen waar onze samenleving mee te kampen heeft, af te wenden en de bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten : wij tegen zij, ik tegen de rest. De oorlog van allen tegen allen.

Maar, jammer genoeg gaat het niet om gelijk hebben. Het gaat vooral om gelijk krijgen. Zeker in de politiek is dat zo. En op dit ogenblik zit het rechtse, nationalistische discours in de lift. Niet alleen de politici zijn aangetast. De pers doet gretig mee. En de bevolking ? Tja, de gelegenheidsinterviews, afgelopen dinsdag, waren overduidelijk : de geesten zijn aangetast door het nationalistisch vergif.

Links moet dringend een standpunt in nemen en een alternatief formuleren. Niet met dezelfde nationalistische taal, waar zowel de sp.a- als de PS-kopstukken zich aan bezondigen. Maar, wat wil je als de enen Happart een zware stem geven en de anderen in het huwelijksbootjes stappen met restanten van de Volksunie ? En dan hebben we het nog niet gehad over het achterna lopen van Leterme om Brussel eens goed de les te spellen...

Gemakkelijk is het niet : het Belgisch staatsmodel definieert duidelijk de gemeenschappen, en even duidelijk de gewesten. En over een van die gewesten zijn de twee grote gemeenschappen het tot op vandaag niet eens... Daarenboven zijn er heethoofden die luid roepen dat de enen profiteren van de anderen, en dat dit maar eens moet gedaan zijn !!! Gemakkelijk om de een tegen de ander op te zetten. Tot voor een paar jaar kwam men van overal kijken naar het Belgisch staatsmodel : hier geen burgeroorlogen, maar vredelievend naast en met elkaar leven.... Een labo voor staatsstructuren. Zolang het economisch goed gaat en de welvaart billijk verdeeld wordt.

Men moet ons toch maar eens komen uitleggen wat Vlaams geld, Waals geld of Brussels geld is... Zeker in tijden van de EURO. Terwijl dagelijks een paar honderdduizend Vlamingen en Walen hun centen in Brussel komen verdienen, om in Vlaanderen of Wallonië hun belastingen te betalen. Terwijl bedrijven de staatskas verder legen via notionele intrest, subsidies, loonkostreducties, et toutiquanti. Of zullen economen ontkennen dat in alle landen hett aandeel van het nationaal inkomen dat naar arbeid gaat historisch laag is, terwijl het deel dat naar bedrijfswinsten gaat historisch hoog is ?

Intussen schokt de wagen verder op vierkante wielen.

Prociat aan de dames en heren van de hoge vergadering, en de slimme technocraten en experts die het land opgezadeld hebben met BHV. De ziekte van de provinciale kieskringen. Behalve voor Vlaams-Brabant en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dan. Over gelijkheid gesproken. En dat heeft niets te maken met het feit dat men in Londerzeel voor een Franstalige zou kunnen stemmen. Het is niet verboden om met een lijst met Nederlandstandstaligen op te komen in bijvoorbeeld Nijvel. Herinnert zich nog iemand senaatslijst V.L.A.A.M.S. ? Of is het geheugen echt zo kort ?

En intussen beroepen ze zich op democratie. Behalve voor Brusselaars of Randbewoners... Waarbij die laatsten zich zeker niet in hun eigen taal mogen uitdrukken. Frans in de Rand : dat is pas landverraad !!! Maar, wie heeft destijds gronden en huizen verkocht aan Franstaligen en multinationals ?

Bon, ons land heeft ondertussen al meer dan een jaar kunnen genieten van goed bestuur. CD&V laat zich gijzelen door een extreemnationalistische groupuscule, die vooral anti-socialistisch en anti-overheid is. De staatspartij van weleer is zelfs bereid om het gouden kalf op te offeren.

Een beter cadeau kan de anti-politiek zich niet wensen ! 3D's wrijven in hun handen.

Een staatshervorming dringt zich inderdaad op !

Het land heeft ingrijpende veranderingen nodig. Koning Albert II pleit zelfs voor een andere structuur. Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues ook.

Wij pleiten voor een goed bestuur, waarbij een regering durft ernstige politieke beslissingen nemen en durft ingaan tegen zg. anonieme economische krachten, die kunstmatig prijzen hoog houden, zorgen voor speculatie, delocalisering en een groeiende kloof tussen rijk en arm. Goed bestuur durft in te gaan tegen de chantage van Suez – Gaz de France. Goed bestuur biedt een antwoord op de dreigementen van multinationale monompolies. Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues pleit voor een regering die ervoor zorgt dat inkomens uit arbeid geherwaardeerd worden tegenover winsten of renten. Goed bestuur zorgt ervoor dat de voordelen en winsten uit de economie in hoofdzaak niet naar een elite gaat die ingebed zit in de internationale financiële wereld. Goed bestuur betekent dat diegene die van zijn arbeid moet leven, er de vruchten van plukt en en goed kan leven.

Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues pleit voor een staatshervorming waarbij de (federale) overheid over voldoende middelen beschikt voor het behoudt van een billijke sociale zekerheid, het degelijk en welvaartvast financieren van de pensioenen en uitkeringen. Voor Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues is goed besturen ervoor zorgen dat iedereen betaalbaar en kwaliteitsvol kan wonen, dat elkeen over voldoende koopkracht beschikt om menswaardig te kunnen leven, dat iedereen van gratis en kwaliteitsvol onderwijs kan genieten. Dàt is de staatshervorming waar Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues voor staat. Dat is het antwoord dat links dat we verwachten, op het débacle van het afgelopen jaar. Dàt is de staatshervorming die we nodig hebben.

Opinion Sauvons la Solidarité : «BMW flamandes, Trabants wallonnes et marché de l’emploi»

Thu, 17 Jul 2008 15:25:38 GMT

La scission de la politique de l’emploi est au centre des débats qui devraient mener à un accord communautaire. Cela semble très technique mais c’est d’une importance cruciale. Il est, à présent, clair que cette partie du discours prônant la scission servira de levier pour scinder insidieusement la sécurité sociale. Le SPa et la FGTB, entre autres, y ont déjà manifesté leur opposition cette semaine.

‘Les Flamands sont des BMW, a déclaré le plus haut fonctionnaire politique flamand, il y a quelques années. ‘Ils ont des Cerveaux, une grande capacité maritime et ils travaillent dur’. Vous voyez ? En fait, il voulait dire : les vieilles Trabants crachotantes de ce pays, ce sont les Wallons. Ce qu’il n’a pas dit, c’est qu’à une époque, des masses de Flamands sont partis en pays wallon.’ Ce passage du livre de Pascal Verbeken “Arm Wallonië” (“Pauvre Wallonie”) pointe le cliché tenace concernant les Wallons : ce sont des fainéants habitués à profiter des allocations sociales. Mais rien de plus cru que des chiffres. Voici ceux de l’ONEm pour 2007: en Belgique, 15,9% de la population de 15 à 64 ans vit d’une manière ou d’une autre du chômage. En Région flamande, cela concerne 14,2%, à Bruxelles 16,7% et en Wallonie 18,5%. Ces chiffres donnent déjà une tout autre image que la perception des « Wallons paresseux ». Dans le Sud, il y a plus de chômeurs complets indemnisés à la recherche d’un emploi. En Flandre, les dépenses en matière de prépension, de crédit-temps et de chèques-service sont les plus élevées. Ainsi, trois-quarts des chômeurs en Flandre sont, en fait, indisponibles pour le marché de l’emploi. Alors qu’en Wallonie et surtout à Bruxelles, la majorité des chômeurs sont, eux, disponibles. Le marché de l’emploi flamand veut faire appel à ces chômeurs disponibles. Beaucoup de Wallons travaillent ainsi déjà dans la région de Courtrai.

Le 15 mai, avait lieu à Namur une “rencontre presque idyllique” (dixit De Standaard) entre Mister Flandre (Kris Peeters) et Mister Wallonie (Rudy Demotte). Ils se sont mis d’accord sur le lancement, en commun, d’une conférence interrégionale de l’emploi. Objectif : mettre en marche la mobilité interrégionale sur le marché de l’emploi belge. Quelques jours plus tôt, le 5 mai, l’ensemble des dirigeants du VDAB et de son pendant wallon, le Forem, ont répondu présents lors du lancement du tout premier bureau de placement confédéral. Le grand patron du VDAB, Fons Leroy, a déclaré à cette occasion : ‘Le temps où le VDAB et le Forem voulaient constamment se profiler comme des entités séparées, séparées de l’ONEm fédéral, séparées l’une de l’autre est dépassé.’ (DS 6 mai)
La refédéralisation de la politique de placement semble indiquée. Ainsi, la demande en fonction des régions pourra mieux être accordée à l’offre. Ce dont nous avons besoin, c’est d’une politique qui gère le marché de l’emploi belge de manière beaucoup plus générale. Ne serait-ce que parce près de 30 % des entreprises ont des sièges dans deux ou trois régions. Elles représentent un quart des jobs.

Malgré cela… beaucoup à la rue de la Loi prennent obstinément la direction diamétralement opposée. Ceux-là veulent que les régions décident non seulement du contrôle et du suivi des chômeurs mais également du droit aux allocations, à la prépension et au crédit-temps. Des règles particulières en fonction de la région verraient le jour en matière de suspension des allocations, en ce qui concerne la notion de « travail adéquat », de travail intérimaire, d’économie sociale, etc. Kris Peeters (oui, le même !) est le premier à réclamer la poursuite de la régionalisation du marché de l’emploi. Comment est-ce possible ? Quel argument entre en ligne de compte ? Dans le Tijd, il explique sa motivation : ‘Etant donné le nombre de chômeurs en Flandre (sic), nous devons élargir le débat à l’activation des non-actifs, et pour cela, le bâton et la carotte sont nécessaires’. Le chef de file d’Unizo, Karel Van Eetvelt, lui emboîte le pas : ‘Le problème est que le bâton n’est pas vraiment aux mains de la Flandre. L’autorité flamande est bloquée à un certain moment et doit aller mendier une politique sévère de répression au niveau fédéral. (De Tijd, 19 avril) Le Vice-gouverneur de la Banque Nationale, Luc Coene, avait déjà déclaré plus tôt : « utiliser les grands moyens pour mettre au travail les personnes utilisables dans la vie active ». (Vacature, 12 janvier)
Les employeurs ont besoin de travailleurs mais en même temps, ils veulent des travailleurs dont les droits sociaux sont amputés. Cela s’appelle « Transformer le filet de sécurité des droits en tremplin vers la responsabilité personnelle. », selon le néologisme néoliberaliste. C’est, en fait, ce à quoi l’agenda de Lisbonne de l’Union européenne veut nous mener. Le chômage est ramené à un problème propre au chômeur. On lui fait porter le chapeau.

Imaginez : le VDAB de Gand est une autre instance que celle de la zone du canal de Gand. Mais pour ces deux instances, l’anglais est exigé pour décrocher un emploi même s’il n’y a pas d’offre de cours de langue anglaise. Et le transport est différent pour la ville et la zone du canal. Inimaginable ? Pourtant, c’est ainsi que Bruxelles est coupée des zones industrielles de la périphérie. C’est ainsi qu’une infrastructure éclatée a mené à des situations absurdes. Devons-nous pousser la farce plus loin ? Est-il vraiment impossible de former correctement un gouvernement qui solutionne ce genre de problèmes ? Les gens en ont marre de cette surenchère à la scission. Leur vrai problème est la perte du pouvoir d’achat. It’s the economy stupid ! Si les affaires sociales et l’emploi sont scindés, ce sera évidemment fatal à la Wallonie. Mais cela mènerait irrévocablement à une grave récession voire à la poursuite du démantèlement de l’état providence. Il s’agit là de gros et sérieux enjeux et ils n’ont rien à voir avec “l’arrogance wallonne”.

Au nom de Sauvons la Solidarité, signé
Guy Tordeur (ACV/CSC BHV),
Hendrik Vermeersch (SETCa BHV),
Rik Pinxten (RUG)
Dirk Tuypens (acteur)
3 juillet 2008

www.reddesolidariteit.be - www.sauvonslasolidarite.be

Opinie Red De Solidariteit : 'Vlaamse BMW's, Waalse Trabantjes en de arbeidsmarkt'

Thu, 17 Jul 2008 15:20:22 GMT

De splitsing van het arbeidsmarktbeleid ligt als kernpunt op de tafel van de onderhandelingen die naar een communautair akkoord zouden moeten leiden. Het lijkt heel technisch maar het is cruciaal. Het wordt duidelijk dat dit onderdeel van het splitsingsdiscours het breekijzer is voor een sluipende splitsing van de sociale zekerheid. O.a. de SPa en het ABVV gingen daar deze week alvast over in de contramine.

‘Vlamingen zijn BMW’s, zei de hoogste Vlaamse politieke functionaris enkele jaren geleden. ‘Ze hebben Brains, een groot Maritiem vermogen en ze Werken hard’ Hébt u ’m? Eigenlijk bedoelde hij: de roestige puffende Trabanten in dit land zijn de Walen. Hij vertelde niet dat ooit drommen Vlamingen met een schoofzak naar de Walenpays trokken.’ Met deze passage wijst Pascal Verbeken in zijn boek Arm Wallonië op het koppige Walencliché: ze zijn verslonsd, luie steunpilaren van de ‘uitkeringseconomie’.
Maar niks is zo naakt als cijfers. Hier die van de RVA voor 2007: In België leeft 15,9% van de bevolking tussen 15 en 64 op enigerlei wijze van de werkloosheid. In het Vlaamse gewest is dat 14,2%, in Brussel 16,7% en in Wallonië 18,5%. Deze cijfers geven al een heel ander beeld dan de perceptie van ‘de luieWalen’.
In het Zuiden zijn meer volledig werklozen op zoek naar werk. In Vlaanderen liggen de uitgaven voor brugpensioen, tijdskrediet en dienstencheques het hoogst. Daardoor is driekwart van de werklozen in Vlaanderen in feite onbeschikbaar voor de arbeidsmarkt. Maar in Wallonië en vooral Brussel is het gros van de werklozen wél beschikbaar. De Vlaamse arbeidsmarkt wil een beroep doen op die beschikbare werklozen. Er werken bijvoorbeeld al veel Walen in het Kortrijkse.

Op 15 mei had in Namen een ‘bijna idyllische ontmoeting’ (dixit De Standaard) plaats ‘tussen mister Vlaanderen (Kris Peeters) en mister Wallonië (Rudy Demotte)’. De twee spraken af samen een interregionale banenconferentie op te zetten. Doel: de interregionale mobiliteit op de Belgische arbeidsmarkt op gang trekken. Een paar dagen eerder, op 5 mei, tekende de hele top van de VDAB en de Waalse tegenhanger Forem present bij de start van het allereerste confederale arbeidsbemiddelingsteam. VDAB-topman Fons Leroy zei bij die gelegenheid: ‘De tijd is voorbij dat VDAB en Forem zich voortdurend apart willen profileren, los van de federale RVA en los van elkaar.’ (DS 6 mei)
Het arbeidsbemiddelingsbeleid herfederaliseren lijkt aangewezen. Zo kan de arbeidsvraag over de regio’s heen doelgerichter afgestemd worden op het arbeidsaanbod. Wat we nodig hebben is een beleid dat veel meer de Belgische arbeidsmarkt in zijn geheel beheert, ook al omdat bijna 30% van de bedrijven zetels heeft in twee of drie gewesten. Ze zijn goed voor een kwart van de jobs.

En toch, en toch… veel volk in de Wetstraat gaat koppig diametraal de andere richting uit. Dat volk wil niet alleen de controle en opvolging van werklozen door de gewesten laten beslissen, maar ook het recht op uitkering, op brugpensioen en op tijdskrediet. Er zouden ook per gewest aparte regels komen voor schorsing van werklozen, het begrip ‘passend werk’, de uitzendarbeid, de sociale economie enzovoort.
Kris Peeters (ja, dezelfde!) is de eerste die vindt dat een verdere regionalisering van de arbeidsmarkt zich opdringt. Hoe kan dat nu? Welk argument kan hier spelen? In De Tijd maakt hij zijn beweegreden duidelijk: ‘Gezien het aantal werklozen in Vlaanderen (sic) moeten we het debat verruimen tot activering van inactieven, waarbij je wortel en stok nodig hebt’. Hij wordt prompt bijgetreden door Unizo-voorman Karel Van Eetvelt: ‘Het probleem is dat je die stok niet echt in handen hebt in Vlaanderen. De Vlaamse overheid zit op een bepaald moment vast en moet dan op het federale niveau gaan smeken voor een fors bestraffingsbeleid. (De Tijd, 19 april) Vicegouverneur Luc Coene van de Nationale Bank zei het eerder al: ‘grotere paardenmiddelen gebruiken om mensen die bruikbaar zijn in het arbeidsproces aan het werk te krijgen’. (Vacature, 12 januari)
De werkgevers zitten verlegen om werknemers maar ze willen tegelijk werknemers van wie de sociale rechten geamputeerd zijn. ‘Het veiligheidsnet van rechten omvormen tot een springplank van persoonlijke verantwoordelijkheid’, heet dat in de newspeak van het neoliberalisme. Het is de facto waar de Lissabonagenda van de EU op uitdraait. De werkloosheid wordt dan herleid tot een probleem van de werkloze. Hij krijgt de zwartepiet toegespeeld

Stel: de VDAB in Gent is een andere instantie dan die in de Gentse kanaalzone. Maar Engels spreken is voor beide instanties een vereiste voor een baan, al is er geen aanbod van taallessen Engels. En het vervoer is verschillend voor de stad en de kanaalzone. Ondenkbaar? Op die manier is Brussel nochtans afgesneden van de industriezones in de periferie. Of hoe een gespleten infrastructuur heeft geleid tot absurde situaties. Moeten we deze farçe écht nog verder drijven? Is het écht onmogelijk een fatsoenlijke regering te formeren die dit soort problemen oplost? Mensen zijn het splitsingsopbod beu. Hun echte probleem is het verlies van koopkracht. It’s the economy stupid! Als sociale zaken en werkgelegenheid gesplitst zouden worden, is dat natuurlijk funest voor Wallonië. Maar het zou ook onherroepelijk leiden tot een ernstige recessie of het verder ontmantelen van de verzorgingsstaat. Dat zijn allemaal grote en serieuze belangen en ze hebben niets vandoen met ‘Waalse arrogantie’.

In naam van Red de Solidariteit ondertekend door
Guy Tordeur (ACV/CSC BHV),
Hendrik Vermeersch (BBTK BHV),
Rik Pinxten (RUG)
Dirk Tuypens (acteur)

3 juli 2008

www.reddesolidariteit.be - www.sauvonslasolidarite.be

3D : non merci !

Tue, 15 Jul 2008 08:30:54 GMT

Leterme gooit de handdoek in de ring. In de steek gelaten door zijn eigen partij, die liever de kartelpartner volgt... (en nu natuurlijk het omgekeerde beweert). De drie D’s (De Wever – Dedecker – Dewinter) wrijven meesmuilend in hun handen. Maingain springt huppelend en krijsend in het rond (“... er is niemand die weet dat ik ... heet ...” Maar dan in het Frans).

In een geglobaliseerde samenleving, de angst en het egoïsme voeden : wantrouwen, anti-solidariteit, vijandigheid alom.

Wat we zelf doen, doen we beter : goed besturen ... met een steeds groter wordende kloof tussen arm en superrijk, en een brede tussenlaag die voortdurend in angst leeft om de eindjes aan elkaar te knopen, en tegelijkertijd afgeleid wordt met nationalistisch vergif, gespuwd door de elites en ook de pers... Wij tegen zij. Geschiedenis wordt echter rap vergeten : enkele decennia geleden lag het economische zwaartepunt van België nog in het zuiden. Het kan verkeren en alles beweegt...

“Of situatie ontzenuwen, of verkiezingen” , zegt Gennez.

Verkiezingen ? Om de drie D’s nog sterker te maken ! Is dat het alternatief ?

De PS is meegestapt in Letermes avontuur : het oranjeblauwe vergif moest met rode siroop kunnen geslikt worden.

En de sp.a ? Een jaar stilte. Enkele kleine speldeprikjes, maar geen socialistisch antwoord op rechts.... Verloren tijd, waar de drie D’s van profiteren, inspelend op de angst van de middengroep, de armsten zwart makend als profiteur en de superrijken vertroetelend voeden ze de oorlog van allen tegen allen...

Socialisme in alle Talen – Socialisme dans toutes les Langues roept de socialistische partijen op om het voortouw te nemen voor een progressief, links project dat een antwoord biedt op de echte problemen van vandaag : de koopkracht ! Een begeesterend alternatief voor de kille, asociale neoliberale politiek van de afgelopen jaren :

behoud van de koopkracht;
een echte index en welvaartvastheid van de uitkering;
een betaalbare woonpolitiek;
betaalbare energie;
kwaliteitsvol, gratis tweetalig onderwijs

Er is geen tijd te verliezen ! De zomer wordt dan toch nog heet.

Let Usman, Melina & their kids stay !!!

Thu, 10 Jul 2008 15:30:26 GMT

Protesteer tegen de mogelijke uitwijzing van Usman, Melina en hun kinderen.
Usman Khan Mohammad kwam op 1 september 1999 in België aan. Hij kwam uit het door Pakistan bezette deel van Kasjmir waar hij politiek actief was. Melina Dolor kwam in 2000 naar ons land vanuit de Fillippijnen. Beiden werden als goedkoop huispersoneel gebruikt door ambassades tot ze daartegen in verzet gingen en asiel aanvroegen. Het misbruik op de ambassades werd ook op televisie naar buiten gebracht door beiden die hierover spraken op VTM en Koppen (één).
Ze leerden elkaar kennen en kregen hier twee kinderen: Amad en Imran. Die zijn nu zes en vier en lopen school in het Nederlands. Amad en Imran zijn nog nooit in Kasjmir of de Fillipijnen geweest.

Vandaag, negen jaar later, werd een regularisatie-aanvraag van Usman en Melina negatief beoordeeld, ondanks een ijzersterk dossier. Eerder werd ook de asielaanvraag geweigerd. Beiden kunnen onmiddellijk aan de slag, spreken vlot Frans en ook een woordje Nederlands, zijn goed ingeburgerd en hebben hier hun politieke activiteiten verder gezet.

Terugkeren is geen optie: het zou Usman en Melina uit elkaar trekken, hen in ernstig gevaar brengen en bovendien stelt de vraag zich: waar zouden de kinderen naartoe moeten? Naar een voor hen onbekend land met een verscheurende keuze tussen vader en moeder.

Wij vinden dit onaanvaardbaar en vragen jouw steun. Teken de online petitie met volgende eisen:
- voor een onmiddellijke regularisatie van Usman en Melina!
- stop het repressieve en willekeurige asielbeleid!

Online petitie: http://www.petitiononline.com/usmeli10/petition.html

Protestez contre la possible expulsion d'Usman, de Melina et de leurs enfants
Usman Khan Mohammad est arrivé le 1er septembre 1999 en Belgique. Il est venu de la région du Cachemire qui est occupée par le Pakistan, où il a été politiquement actif. Melina Dolor est venue en 2000 dans notre pays à partir des Philippines. Tous les deux ont été utilisés en tant que personnel bon marché dans les ambassades jusqu'à ce qu’ils rentrent en résistance et sollicitent l'asile. L’exploitation par les ambassades a aussi été portée à la télévision et tous les deux ont parlé à ce sujet sur les chaînes flamandes VTM et Koppen.
Ils ont appris à se connaître et ont eu ici deux enfants : Amad et Imran. Ils ont maintenant six et quatre ans et apprennent le néerlandais à l’école. Amad et Imran ne sont jamais allés au Cachemire ou aux Philippines.

Aujourd'hui, neuf ans plus tard, la demande de régularisation d'Usman et Melina a été refusée, malgré un dossier très solide. La demande d'asile a aussi été refusée. Tous les deux parlent le français et le néerlandais, se sont bien intégrés et ont poursuivit leurs activités politiques.

L’expulsion n’est pas une option, elle mettrait Usman et Melina en grave danger et, en plus, où vont aller les enfants ? Vers un pays inconnu avec un choix déchirant à faire entre le père et la mère.

Nous trouvons cette situation inacceptable et demandons votre soutien. Signez la pétition en ligne avec les revendications suivantes :
- pour la régularisation immédiate de Usman et Melina!
- stop à la politique de droit d’asile répressive et arbitraire!

Pétition en ligne: http://www.petitiononline.com/usmeli10/petition.html

le financement de la Région Bruxelloise - over de financiering van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest

Tue, 08 Jul 2008 13:40:42 GMT

"Ter herinnering: als de belasting (minstens gedeeltelijk) op de werkplaats wordt geheven,

dan zou Brussel geen bijzondere financiering nodig hebben."

"On peut rappeler que si l’impôt était perçu (au moins partiellement) sur le lieu de travail,

Bruxelles n’aurait nullement besoin de ce financement extraordinaire."

"As a reminder, if taxes were perceived, even partially,

according to workplace rather than where one lives then there would be no need for any extra financing."

Prof. Dr. Philippe Van Parijs

Werken aan exclusie : een job met toekomst !

Fri, 04 Jul 2008 15:48:39 GMT

De gesloten centra van de Dienst vreemdelingenzaken, de catacomben van de democratie, werven aan... Medewerkers voor het verwijderen van mensen...

Niet verstoken van enige marketing, geen schrik om de situatie te verbloemen : newspeak alom ! George Orwell draait zich om in zijn graf.

Met een gecast filmpje, mijlenver verwijderd van de realiteit ronselt de overheid medewerkers voor het verwijderen van mensen.

Hoe noemde men dat zo’n zeventig jaar geleden ongeveer weer ?

Nu stelt men het voor als een sociaal beroep, in een fraaie omgeving : exclusie in plaats van inclusie...

Een gesloten setting waar mensen hun vrijheid afgenomen werd : ongewenst in onze samenleving. Iemand die als ultiem wapen alleen nog hongerstaking ofzelfs suïcide ziet.

Omkaderd door... goeie acteurs, of door ambtenaren zonder vorming en noemenswaardige opleiding... zoals het in de realiteit is : vaak overstrest, onzeker. Met alle reacties vandien tegenover de gedetineerde, die in newspeak ‘bewoner’ genoemd wordt.

Een schril contrast met de realiteit. Ontnuchterend.

Bekijk de fictie op : http://www.youtube.com/watch?v=3-uPfE6y4go

2008 in een land dat zich beschaafd noemt !

Sécurité sociale menacée

Fri, 27 Jun 2008 20:57:39 GMT

COMITE POUR L’UNITE - EENHEIDSCOMITE

contact : Y.Eeckman, rue G.Raeymaekersst raat 13, 1030 B - 0497/990.254 –

yves.eeckman@sk ynet .be -

www.comiteunite-eenheidscomite.be

Après un an de chaos "communautaire",

les négociations en cours menacent

l’unité de la Sécurité sociale

Le 15 décembre 2007, 25.000 travailleurs de tout le pays défilaient

ensemble, à Bruxelles, à l’appel des

syndicats pour défendre leur pouvoir d’achat et l’unité de la Sécurité sociale . Du 9 au 12 juin 2008, sur

les mêmes revendications, plus de

100.000 travailleurs de Flandre, de Wallonie, de Bruxelles, sont
descendus dans la rue.

Les syndicats démontrent que

le monde du travail est uni, est capable de dépasser les clivages

«communautaires» et de parler d’une seule voix dans le respect de la langue de chacun, pour la défense

de ses conquêtes sociales fédérales A l’inverse, le pays sombre dans un

chaos politique au niveau des
partis
qui alimentent l’affrontement «communautaire» (Flamands contre francophones et vice-versa).
Le pouvoir d’achat s’effondre, la pauvreté se généralise, l’avenir social est menaçant et pendant ce

temps là les dirigeants politiques discutent sans fin de la scission de Bruxelles-Hal-Vilvorde, et

mettent sur la table des «négociations communautaires» des scénarios de démantèlement de

nos droits sociaux fédéraux au compte du patronat.

C’en est assez
!
Face à cette situation, la FGTB a des revendications précises, détaillées dans son mémorandum

de mai 2007 et rappelées constamment depuis (par elle et par les autres syndicats) :

Pour la FGTB, trois matières doivent impérativement rester fédérales parce qu’elles garantissent la

solidarité entre les personnes, l’égalité en droit des travailleurs et des allocataires sociaux :

• Les conventions collectives de travail des secteurs doivent rester nationales;

• le même droit du travail doit s’appliquer à tous les travailleurs du pays;

• la sécurité sociale, dont le paiement des allocations de chômage, la santé, les allocations

familiales et les pensions doivent rester du ressort de l’Etat fédéral.

Nous ne ferons aucune concession à ce propos.

Le PS et le SP.a affirment que pour l’essentiel, ils

sont d’accord avec ces revendications de la FGTB.

Alors, qu’est-ce qu’ils attendent pour

le dire ENSEMBLE ?

Le 27 juin 2008, le Comité pour l’unité-Eenheidscomite a envoyé un Appel urgent à tous les

parlementaires fédéraux du PS et du SP.A pour leur dire «si comme élus du peuple, vous

unissez vos forces pour que les deux partis socialistes tiennent le même langage que la FGTB,

vous ouvrirez une perspective politique d’une importance majeure. En le faisant, vous

bouleverserez tous les plans de ceux qui rêvent d’en finir avec le modèle social qui jusqu’à

présent garantit encore un niveau de vie à peu près décent à ceux que vous représentez. »

Il est de leur devoir de le faire !

Interpellons les parlementaires socialistes pour l’exiger !

Vous pouvez prendre connaissance du texte complet de cet Appel urgent aux parlementaires socialistes

sur le site web :

www.comiteunite-eenheidscomite.be

Notre

Comité pour l’unité-Eenheidscomite n’a pas comme objet de débattre des problèmes «communautaires».

Son objectif est depuis le départ la défense des conquêtes sociales fédérales en se basant sur la position de la

FGTB dans son mémorandum de mai 2007.

Comité unité-Eenheidscomite a tenu le 8 décembre 2007 une conférence, avec les interventions à sa tribune de

Marc GOBLET, Président de la FGTB Liège- Huy-Waremme ; Bernadette MUSSCHE, Secrétaire SETCa Bruxelles

Hal Vilvorde ; Antoine RUGGIERI, Président de la Commission pensionnés-prépensionnés métal FGTB Liège ; Jan

VAN DER POORTEN, délégué principal FGTB/ABVV Audi ; Peter VERTONGHEN, Membre GUB CGSP ALR

Antwerpen. A cette occasion a été lancée une lettre ouverte adressée aux bureaux du PS et du SP.A leur

demandant de se faire le relais des revendications de la FGTB en défense des conquêtes sociales fédérales.

Vous la trouverez en annexe, et constaterez que les signataires sont représentatifs de tous les secteurs du

mouvement ouvrier, syndicalistes et politiques de tout le pays.

Nous avons envoyé, il y a des semaines, un courrier aux membres des bureaux du PS et du SP.A afin qu’une

délégation porteuse des signatures sur cette lettre ouverte soit reçue et qu’elle puisse s’entretenir avec des

représentants des bureaux. A ce jour, la direction du PS n’a donné aucune suite à ce courrier, malgré une lettre de rappel.

Par contre, le 17 avril 2008, une délégation de notre comité a été reçue par le SP.A. Vous trouverez en annexe un

compte-rendu de cette délégation. Nous estimons qu’il démontre qu’une action commune entre le SP.A et le PS,

en défense des droits sociaux fédéraux, est aujourd’hui un objectif parfaitement réaliste.

Sociale zekerheid bedreigd !

Fri, 27 Jun 2008 20:49:53 GMT

EENHEIDSCOMITE - COMITE POUR L’UNITE

contact : Y.Eeckman, rue G.Raeymaekersst raat 13, 1030 B - 0497/990.254 –

yves.eeckman@sk ynet .be -

www.comiteunite-eenheidscomite.be

Na een jaar van "communautaire" chaos

bedreigen de lopende onderhandelingen

de eenheid van de Sociale Zekerheid

Op 15 december 2007, na een oproep van de vakbonden, stapten 25.000 werkers uit het hele land

samen
op in Brussel om hun koopkracht en de eenheid van de Sociale Zekerheid te verdedigen. Van 9

tot 12 juni 2008 kwamen op basis van dezelfde eisen meer dan

100.000 werkers op straat, zowel uit
Vlaanderen, Wallonië als Brussel.

De vakbonden bewijzen dat

de wereld van de arbeid verenigd is en in staat om de « communautaire » opsplitsing

te overstijgen en met één stem te spreken voor de verdediging van de federale sociale verworvenheden, met

respect voor ieders taal. Daartegenover glijdt het land verder weg in een

politieke chaos op niveau van de
partijen
, die de « communautaire » confrontatie aanwakkeren (Vlamingen tegen Franstaligen en omgekeerd).
De koopkracht smelt weg, de armoede breidt uit, de sociale toekomst is bedreigend en

ondertussen voeren de politieke leiders discussies zonder einde over de splitsing van Brussel-

Halle-Vilvoorde, en leggen ze « communautaire » onderhandelingen op tafel en scenario’s ter

ontmanteling van onze sociale rechten ten voordele van het patronaat.

Het is genoeg geweest
!
Tegenover deze situatie stelt het ABVV klare eisen, opgesomd in zijn memorandum van mei 2007

en sindsdien voortdurend herhaald (door de verschillende vakbonden) :

Voor het ABVV moeten drie materies absoluut federaal blijven, omdat dit de garantie vormt voor

solidariteit tussen personen, gelijkheid in arbeidsrecht en in sociale uitkeringen :

• de sectorale CAO’s moeten nationaal blijven;

• op alle werknemers van het land moet hetzelfde arbeidsrecht van toepassing zijn;

• de federale staat moet bevoegd blijven voor de sociale zekerheid, waaronder de

werkloosheidsuitkeringen, gezondheid, kindergeld en pensioenen.

We zullen op dit vlak geen enkele toegeving doen.

SP.A en PS bevestigen dat ze in essentie akkoord

igen gaan met de eisen van het ABVV.

Waar wachten ze dan op om het

SAMEN te zeggen ?

Op 27 juni 2008 stuurde het Eenheidscomite - Comité pour l’unité een Dringende oproep aan de

federale parlementariërs van SP.A en PS om hen te zeggen dat « wanneer jullie als verkozenen

van het volk jullie krachten bundelen opdat de twee socialistische partijen dezelfde taal zouden

spreken als het ABVV, dan kunnen jullie een belangrijk politiek perspectief bieden. Jullie zouden de

plannen van tafel vegen van zij die ervan dromen het sociaal model te vernietigen dat tot op heden

een min of meer waardig levensniveau garandeert aan hen die jullie vertegenwoordigen.»

Dit is hun plicht !
Laat ons de socialistische parlementairen ertoe aanmanen !

EENHEIDSCOMITE - De volledige tekst vind je op de website :COMITÉ POUR L’UNITÉ

www.comiteunite-eenheidscomite.be

Ons

Eenheidscomité - Comité Unité heeft niet tot doel te debatteren over « communautaire » problemen. Zijn

doelstelling sinds de start is de verdediging van de federale sociale verworvenheden, gebaseerd op het standpunt

van het ABVV in zijn memorandum van mei 2007.

Het

Eenheidscomité-Comité pour l’unité hield op 8 december 2007 een conferentie met op de tribune

tussenkomsten van Marc GOBLET, Voorzitter ABVV Liège-Huy-Waremme ; Bernadette MUSSCHE, Secretaris

BBTK Brussel-Halle-Vilvoorde ; Antoine RUGGIERI, Voorzitter Commissie Gepensioneerden en

Bruggepensioneerden ABVV Metaal Liège ; Jan VANDERPOORTEN, Hoofddelegee ABVV/FGTB Audi ; Peter

VERTONGHEN, Lid GUB ACOD LRB, Antwerpen. Deze conferentie schreef een open brief, gericht aan de

bureaus van SP.a en PS, waarin hen gevraagd werd de eisen betreffende de verdediging van de sociale federale

rechten van het ABVV over te nemen. U vindt de brief in bijlage. U zal vaststellen dat de ondertekenaars

representatief zijn voor alle sectoren van de arbeidersbeweging, vakbondsmandatarissen en politici van het hele land.

Enige weken terug schreven wij de leden van de bureau’s van SP.a en PS aan met de vraag een delegatie te

ontvangen die onze brief met de handtekeningen zou overhandigen, en een onderhoud zouden hebben met de

leden van het bureau. Tot op heden gaf de leiding van de PS geen enkel gevolg aan dit schrijven, ondanks de

herinneringsbrief.

Op 17 april 2008 daarentegen, werd een delegatie van ons comité ontvangen door de SP.a. Als bijlage vindt u een

verslag van deze ontmoeting. Naar onze mening blijkt hieruit dat een gemeenschappelijke actie tussen PS en SP.a

ter verdediging van de federale sociale verworvenheden vandaag perfect mogelijk is.

Octopus : alternatief voor machteloosheid

Fri, 20 Jun 2008 09:54:55 GMT

Afgelopen week werd aangekondigd als een explosieve periode : woensdag 18 juni 2008 kwamen de landbouwers, truckers en taxichauffeurs naar Brussel. Het gewest zou geblokkeerd worden. Desnoods met luchthaven en al !

Aanleiding : de hoge brandstofprijzen !

Nog voor de manifestatie een aanvang nam, werd alles in gereedheid gebracht : niet alleen om de straten te beschermen of om het verkeer in goede banen te leiden. Ook op beleidsniveau : Schouppe zocht antwoorden, Leterme ging ter plaatse. En de Vlaming Peeters bracht geld mee.

Gemoederen bedaard. Op enkele – eerder beperkte – verkeersproblemen na, bleef alles rustig.

De landbouwers krijgen de garantie voor een gunstige prijssetting : de consument zal wel betalen. En Vlaanderen betaalt nog een en andere investering terug. Schouppe is akkoord om te sleutelen aan de prijssetting voor het transport : de consument zal wel betalen.

L’orange-bleue (avec grenadine) bekent kleur.

Nog geen week geleden verkondigde Leterme in de Kamer dat geen enkele regering een antwoord kan bieden op de huidige prijsstijgingen. Dat is zeer duidelijk naar de vakbonden die strijden voor koopkracht : de acties laten oranje-blauw (met grenadine) koud. De vierde macht jut mee de publieke opinie op : staken haalt niets uit. Dat de koopkracht voor loon- en steuntrekkenden daalt, raakt rechts niet. Terecht schoot Vanvelthoven in een Franse colaire !

Maar, in de Kamer gaf Leterme zijn machteloosheid toe. Het alomvattende rechtse, neoliberale kapitalistisch systeem zet regeringen en overheden buiten spel ! De invloed op de economie van de overheid – en dus de werkende bevolking – is nihil.

Een andere economie is nodig : gecontroleerd door hen die de welvaart produceren en voortdbrengen. De werkenden dus. Alleen dat is een garantie voor behoud van koopkracht en rechtvaardige verdeling van de welvaart.

Maar, dringt bij die hoge dames en heren blijkbaar niet door : octopussen zijn belangrijker. Dat is plezanter en leidt de aandacht af !

9 - 13/06/2008 : semaine d'action - actieweek

Sun, 08 Jun 2008 14:00:44 GMT

Au Nord comme au Sud du pays, certains nous disent qu’en régionalisant les conquêtes sociales fédérales (sécu, conventions collectives, droit du travail) les conditions de vie de la population seraient améliorées.

ILS MENTENT !

QUE VEUT LE PATRONAT ? Le 10 mars 2008, les organisations patronales de tout le ays (VOKA, UWE, FEB) se réunissaient et concluaient un Pacte. La Libre Belgique du 11 mars résumait leurs travaux : «Les représentants des employeurs estiment» qu’il «est nécessaire de diminuer de 8% le coût salarial des travailleurs. Ils demandent également une baisse significative de l’impôt des sociétés .Les employeurs plaident aussi pour une limitation dans le temps des allocations de chômage et une annualisation du temps de travail.»

Ainsi, du Nord au Sud du pays, les patrons sont tous d’accord pour désigner ce qui est pour eux l’ennemi : nous, les travailleurs et les allocataires sociaux dont ils veulent remettre profondément en cause les droits. Pour nous diviser, ils racontent, au nord, que «les wallons profitent de la Flandre » et colportent, au sud, que «les flamands ont tout à gagner » dans une régionalisation des droits. Ils mentent encore et encore.

LA PREUVE ? Au point de départ de toute l’offensive régionaliste actuelle, il y a le Manifeste du groupe In de Warande intitulé «Pour une Flandre indépendante en Europe ». Qui est dans ce groupe? Des patrons et des hauts responsables qui leur sont proches. Que disentils? «L’avantage qu’offrait la position géographique de la Flandre tend à se réduire en raison d’un glissement vers l’Est du centre de gravité de l’économie européenne et mondiale. De plus, les salaires élevés, gonflés par les charges sociales, se comparent de plus en plus difficilement avec ceux des pays émergents, et mettent en danger la compétitivité d’une industrie fortement orientée vers l’exportation. Le phénomène est encore renforcé par le niveau de bien-être acquis antérieurement qui incite les individus à réduire leurs efforts en mettant davantage en exergue leurs droits plutôt que leurs devoirs. Enfin, le vieillissement inéluctable de la population augmente le degré de dépendance et engendre des dépenses considérables. » (résumé fait par le Crisp – courier hebdomadaire n°1913).

LEUR BUT : baisser nos salaires et protections sociales !

Ceux qui se font passer pour les grands défenseurs de «la Flandre» sont en réalité des défenseurs des profits des patrons, contre les travailleurs flamands. Ils sont les premiers à dénoncer les «salaries élevés», les «charges sociales» (dont la sécurité sociale), «le niveau de bien-être acquis» des travailleurs de tout le pays et de Flandre en particulier. Et ce sont ces gens là qui disent qu’ils «aiment leur région» !

Sur quelles bases négocient-ils en ce moment? Au début de cette année, Guy Verhofstadt a déposé une note de travail pour les négociations sur la «réforme de l’Etat ». Cette note recommande d’appliquer en Belgique les critères de convergence utilisés dans l’Union européenne. Ils conduiraient à mettre les trois regions (Flandre, Wallonie, Bruxelles) en concurrence pour faire baisser les conquêtes sociales. Dans une interview (l’Echo du 2 juin 2007), Verhofstadt s’expliquait déjà sur son idée de “cadre de convergences”. Il y affirmait que la politique “d’activation” des chômeurs mène nécessairement à la limitation dans le temps des allocations de chômage. Sur les salaires, il déclarait que “les salaires pourront varier entre les Régions, mais dans le cadre fédéral. Sinon les PME flamandes seront étranglées”. Il s’agit donc de pousser les salaires à la baisse en Wallonie tout en interdisant leur hausse en Flandre où le chômage est moins élevé. De cette manière, les travailleurs du Nord et du Sud seraient mis en concurrence.

Alors que nous sommes tous mobilisés pour la défense de notre pouvoir d’achat, ceux qui veulent régionaliser nos droits sociaux n’ont qu’un seul but : diminuer encore nos salaires, nos allocations sociales.

UNITE DES TRAVAILLEURS DE TOUT LE PAYS, AVEC LEURS SYNDICATS, POUR LE MAINTIEN DU CARACTERE FEDERAL DE LA SECURITE SOCIALE, DU DROIT DU TRAVAIL ET DES CONVENTIONS COLLECTIVES

www.comiteunite-eenheidscomite.be

Zowel in het Noorden als in het Zuiden van het land zegt men ons dat een regionalisering van de federale sociale verworvenheden (sociale zekerheid,CAO’s, arbeidsrecht) het welzijn van de bevolking zou verhogen...

ZE LIEGEN !

WAT WILLEN DE WERKGEVERS ? Op 10 maart 2008 kwamen de werkgeversorganisaties van alle regio’s (Voka, UWE, VBO) bijeen en sloten een Pact. La Libre Belgique van 11 maart vatte hun werkzaamheden als volgt samen : «De vertegenwoordigers van de werkgevers zijn van mening» dat het «noodzakelijk is om de loonkosten van de werknemers met 8% te verminderen. Zij vragen tevens een belangrijke daling van de vennootschapsbelasting. De werkgevers pleiten ook voor een beperking in de tijd van de werkloosheidsuitkeringen en de invoer van een jaarlijkse arbeidsduur. Zowel in het Noorden als in het Zuiden van het land zijn de werkgevers eensgezind over wie hun vijanden zijn : wij, werknemers en sociale uitkeringsgerechtigden, van wie men de rechten duidelijk in vraag stelt.

Om ons te verdelen, vertellen zij in het Noorden dat de Walen van Vlaanderen profiteren en in het Zuiden dat de Vlamingen alles te winnen hebben met een regionalisatie van hun rechten. Ze liegen, opnieuw en opnieuw.

HET BEWIJS ? Bij de start van heel het huidige regionaliseringsoffensief, was er het Manifest van de Warandegroep, getiteld « Voor een onafhankelijk Vlaanderen in Europa ». Wie zit er achter deze groep ? Werkgevers en hoge verantwoordelijken die dicht bij de werkgevers aanleunen. Wat zeggen zij ? «Het voordeel van de geografische positie van Vlaanderen vermindert door een verschuiving van het zwaartepunt van de Europese en wereldeconomie naar het Oosten. Bovendien zijn de hoge lonen, die nog eens door de sociale lasten worden verzwaard, steeds moeilijker te verantwoorden ten opzichte van die van de nieuwe, opkomende landen, en brengen zij het concurrentie-vermogen van de op uitvoer gerichte industrieën in gevaar. Het verschijnsel wordt nog versterkt door het in het verleden opgebouwde welzijnsniveau dat de mensen ertoe aanzet om hun inspanningen eerder te verminderen, door meer hun rechten op de voorgrond te stellen dan hun plichten. Uiteindelijk verhoogt de onvermijdelijke vergrijzing van de bevolking ook de graad van afhankelijkheid en veroorzaakt deze aanzienlijke uitgaven.» (samenvatting door het CRISP – « Courrier hebdomadaire » n°1913).

HUN DOEL : onze lonen en sociale bescherming verlagen !

Zij die zich voordoen als de grote verdedigers van « Vlaanderen » zijn in werkelijkheid verdedigers van de winsten van de werkgevers en vijanden van de Vlaamse werknemers. Zij zijn de eersten om „de hoge lonen“, „de sociale kosten“ (waaronder de sociale zekerheid) en „het verworven welzijnsniveau“ van de werknemers van het hele land en van Vlaanderen in het bijzonder aan te klagen. En het zijn deze mensen die zeggen dat ze “van hun regio houden” ! Op welke basis zijn zij aan het onderhandelen? In het begin van dit jaar heeft Guy Verhofstadt een werknota voor de onderhandelingen met betrekking tot „de Staatshervorming“ afgegeven. Deze werknota beveelt aan om in België de convergentiecriteria van de Europese Unie toe te passen. Deze zouden ertoe aanzetten om de drie regio’s (Vlaanderen, Wallonië en Brussel) in concurrentie met elkaar te plaatsen om zo de sociale verworvenheden te verlagen. In een interview (l’Echo van 2 juni 2007), legt Verhofstadt zijn idee van “convergentiekader” uit. Daarin bevestigt hij dat de zgn. politiek van “activering” van werklozen noodzakelijkerwijze zal leiden tot een beperking in de tijd van de werkloosheidsuitkeringen. Over de lonen verklaart hij dat “de lonen per regio zullen kunnen variëren, maar in een federaal kader, anders zullen de Vlaamse KMO’s gewurgd worden”. Het gaat er dus om de lonen in Wallonië te drukken zonder de lonen in Vlaanderen, waar minder werkloosheid is, te laten stijgen. Op die manier zullen de werknemers uit het Noorden en het Zuiden tegen elkaar in concurrentie geplaatst worden.

Terwijl we allemaal gemobiliseerd worden voor de verdediging van onze koopkracht, hebben degenen die onze sociale rechten willen regionaliseren maar één doel : onze lonen en sociale uitkeringen nog verder verlagen.

ALLE WERKNEMERS VAN HET HELE LAND VERENIGD, SAMEN MET HUN VAKBONDEN, VOOR HET BEHOUD VAN HET FEDERALE KARAKTER VAN DE SOCIALE ZEKERHEID, HET ARBEIDSRECHT EN DE CAO’S

Van Bellingen in de voetsporen van Coppieters ?

Sun, 08 Jun 2008 12:55:33 GMT

Wouter Van Bellingen roept op om links te verenigen. Treedt hij in de voetsporen van Maurits Coppieters ? Je kent hem nog wel : de VU senator die samen met Norbert De Batselier in de jaren negentig van vorige eeuw aan de basis lag van Het Sienjaal, een lovenswaardig initiatief om links te verenigen dat een stille dood stierf.

Een verdienstelijke poging. Onmiddellijk gecounterd door zijn eigen voorzitter, die VlaamsProgressief beter wil profileren. Naast het sociaal progressief alternatief.

SP.a Rood voorman Erik De Bruyn scoorde beter enkele maanden terug, toen hij de linkse eenheid bepleitte na de verkiezing van Peter Mertens als voorzitter van de PVDA. Caroline Gennez schoot hem niet af : haar linker vleugel heeft versterking nodig.

En daar gaat het hem om. Links heeft vereniging broodnodig : versnippering leidt tot ondergang.

Maar, waar is links ?

Het is misschien gemeengoed geworden om de pers als links af te schilderen... Toch is het zoeken naar een naald in de hooiberg om linkse standpunten te vinden... Als we de laatste tijd het aantal deckermannetjes en winteracolieten tellen op TV, kunnen we ons pakken vragen stellen.

Ecologisten, sommige liberalen en sociale nationalisten gooit men ook graag op een hoop : allemaal linksen.

Her en der vinden we wel overeenkomsten met, bijvoorbeeld de sociaal democratie : denken we maar aan ethische standpunten. En belangstelling voor het milieu heeft iedereen. Alleen de oplossingen verschillen : hogere taksen, duurder vervoer (ook voor de werkmens die dagelijks op onmogelijke uren naar zijn baas moet), tol... En inspelen op de vergrijzing wil iedereen wel : sommigen door de ziekteverzekering uit te hollen, anderen door langer te laten werken (behalve diegenen die ‘binnen’ zijn natuurlijk).

Zelfs voor de sociale zekerheid is er gemeenschappelijke belangstelling : de een wil het recht op uitkeringen afbouwen in de tijd, de ander wil dan weer de vaste benoeming van ambtenaren op de helling zetten. Nog anderen sturen aan op heuse generatieconflicten : moeten jongeren opdraaien voor de kosten van veroudering ?

Waar het aan ontbreekt is het gemeenschappelijke alternatief : er is geen groot links verhaal. Allen willen ze zich profileren als goede beheerders en goede bestuurders : pragmatisch en technisch onderlegt.

Wij zijn het eens met Carl Devos, wanneer hij zegt dat links klappen krijgt door zijn eigen schuld. De topkaders van de partijen zijn steeds op zoek om hun carriëre veilig te stellen. Hiervoor willen zij kost wat kost meespelen op het voorste plan. Punt nummer één is goed scoren bij verkiezingen. Van wie de stemmen komen speelt geen rol : de standpunten worden wel aangepast. Cliëntelisme alom !

Intussen vergeet links waarvoor het staat : voor een andere maatschappij. Met een andere economie. Met een andere manier van verdelen van rijkdom en welvaart. Met meer gelijkheid. En dat verhaal ontbreekt.

De oproep van Van Bellingen om te verenigen is lovenswaardig : maar zonder links begeesterend verhaal om de maatschappij te veranderen, met meer rechtvaardigheid, meer solidariteit, betere verdeling van rijkdom en algemene welvaart heeft het geen kans op slagen.

OU NOUS CONDUIT L'UNION EUROPÉENNE ?

Fri, 23 May 2008 15:41:40 GMT

Pouvoir d’achat, Sécurité sociale, Services publics, Emploi, Conventions

collectives, Traité de Lisbonne … Régression sociale !

OU NOUS CONDUIT L’UNION EUROPÉENNE ?

Chaque jour, sans que le citoyen ne le mesure vraiment, l’Union européenne intervient dans la vie sociale, économique et politique de la Belgique.

Depuis des mois, le pouvoir d’achat des travailleurs et des allocataires sociaux est en chute libre. A côté de l’augmentation des produits alimentaires, un element important de la hausse du coût de la vie est la hausse du prix du gaz et de l’électricité. Celui-ci est le résultat de la «libéralisation» (privatisation) imposée par une directive de la Commission européenne qui prétendait agir dans l’intérêt des «consommateurs» !
Face à l’augmentation du coût de la vie, nous disposons encore dans notre pays d’un instrument partiel de rattrapage : l’indexation des salaires. Le rattrapage n’est que partiel vu que l’index a été trafiqué. Pourtant, la Banque centrale européenne exige la remise en cause de l’indexation en Belgique et au Luxembourg.
Pour préparer la discussion sur la réforme de l’Etat en Belgique, Guy Verhofstadt a déposé, au début de l’année, une note qui vise à appliquer en Belgique les critères de convergence économique utilises dans l’Union européenne. Il s’agirait, pour le pouvoir fédéral, d’imposer dans divers domains (salaires, chômage, etc) un maximum et un minimum à l’intérieur desquels la concurrence entre les Régions jouerait à fond, au détriment des travailleurs et au bénéfice des patrons.
Un des piliers de notre «modèle social», ce sont les conventions collectives qui garantissent le salaire minimum d’un travailleur d’un secteur, qu’il soit occupé dans une grande entreprise ou une PME sans délégation syndicale. Depuis la directive européenne dite «Bolkestein», tout le monde craignait que des entreprises d’un pays à bas salaires puissent travailler dans un pays à salaires plus élevés sans respecter les conventions collectives. C’est maintenant une réalité. Pour la troisième fois en quelques mois (Affaires Viking en Finlande, Laval en Suède et Rüffert en Allemagne) la Cour européenne de justice vient de donner raison aux patrons qui ne respectent pas les conventions collectives du pays où ils font travailler leurs ouvriers. Le grand syndicat suédois LO considère que ces jugements donnent au patronat la «liberté de dumping social».
La Poste a toujours été considérée comme un service public majeur remplissant un rôle social. Tout cela est remis en cause par la «libéralisation» imposée par une directive européenne. Des milliers de citoyens ont signé des pétitions contre la fermeture des bureaux de poste, pour maintenir le rôle social de la Poste. Or, fin mars, la Commission européenne adressait à la Belgique une mise en demeure pour qu’elle «transpose pleinement la directive postale». Les citoyens n’ont donc plus rien à dire !
Les traités européens existants imposent déjà une seule et unique politique : le respect d’une économie de marché où la concurrence est «libre et non faussée». Le résultat est, depuis des années, une régression sociale sans précédent depuis la guerre. Et maintenant on veut imposer aux citoyens les traits de Lisbonne (dont on leur cache l’importance) qui permettraient à la Commission européenne d’imposer encore plus facilement cette politique antisociale.

Georges Debunne, ancien secrétaire général de la FGTB, affirme à juste titre : «on veut nous ramener au 19ème siècle» ! Personne ne peut l’accepter. Il y a un combat à mener.

CONFERENCE : Samedi 31 mai 2008 – de 10 H à 13 H Centrale Générale FGTB, salle du 4ème étage, Place Saint Paul, 13, Liège – PAF : € 1,50

Prendront la parole (sous la présidence d’Antoine Ruggieri, ex permanent FGTB Cockerill):

Jean-Maurice Dehousse, ex Parlementaire socialiste
Marc Goblet, Président de la FGTB Liège-Huy-Waremme
Philippe Larsimont, coordinateur du MDT (Mouvement de défense des travailleurs)
Daniel Shapira, journaliste (France), membre de l’Entente européenne des travailleurs

Conférence à l’initiative du Comité contre la régression sociale imposée par l’Union européenne.

www.comiteunite-eenheidscomite.be

Edit resp : A. Ruggieri, rue du Ruisseau, 3, 4621 Fléron

Pour départ collectif de Bruxelles : Serge Monsieur – GSM 0475 238 466